Program wychowawczy-Metoda Gordona

"Wzrastanie i rozwój ucznia to cele, pod którymi podpisują się obiema rękami wszyscy nauczyciele i wszystkie szkoły. Jednak metody nauczania, stosowane przez większość nauczycieli i sankcjonowane przez większość władz oświatowych, prowadzą w rezultacie do tego, że uczniowie czują się beznadziejnie zależni, niedojrzali, dziecinni. Zamiast popierać rozwój odpowiedzialności, nauczyciele stosują wobec uczniów w każdym wieku dyktat i kontrolę, jak gdyby nie można było im zaufać i jakby nigdy nie mieli stać się ludźmi odpowiedzialnymi. Poprzez wychowanie bez porażek ukazujemy, co należy zrobić, by owo wzrastanie i rozwój rzeczywiście następowały."

Thomas Gordon

Światowej sławy autorytet dr Thomas Gordon, nieżyjący już amerykański psycholog kliniczny, psychoterapeuta rodzinny, trzykrotnie nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla. Jest autorem książek wydawanych na całym świecie aż w 28 językach. Ich sprzedaż przekracza rocznie 6 milionów egzemplarzy. W Polsce ukazały się między innymi tytuły "Wychowanie bez porażek", "Jak dobrze żyć z ludźmi", oraz "Wychowanie bez porażek w szkole".

W naszej szkole opieramy nasze działania wychowawcze na metodzie doktora Gordona, dzięki czemu wciąż doskonalimy naszą wzajemną komunikację i włączamy w założenia programowe nauczycieli i rodziców jako niezbędne ogniwa.

 

Założenia metody:

Wychowanie jest długim złożonym procesem, którego efekty ocenia się i dostrzega na różnych etapach i z perspektywy czasu. Powodzenie w procesie wychowania możliwe jest przy zaangażowaniu rodziców i wychowawców, którzy podejmując wspólne działania będą mieli na celu przede wszystkim dobro dziecka.

Już od narodzin dziecko poddane jest wpływowi wielu czynników wychowawczych. Rodzina jest pierwszym ogniwem w procesie wychowania. W rodzinie dziecko doświadcza pierwszego oddziaływania, które wpływa na całą przyszłość. Następnie dziecko przebywając w przedszkolu, szkole podlega oddziaływaniom grupy rówieśniczej, która ma na nie niebagatelny wpływ. Okres socjalizacji jest bardzo istotnym stadium rozwojowym. Dziecko przebywając w środowisku rodzinnym oraz szkolnym doznaje wpływu osób starszych, które dostarczają mu doświadczeń, rozwijają uczucia, kształtują światopogląd. Wszelkie oddziaływanie osób starszych na dzieci  ma za zadanie nie tylko rozwijanie  właściwości fizycznych czy psychicznych, kształtowanie charakteru. Przed wychowawcami stoi trudniejszy cel, jakim jest wprowadzenie dzieci w dorosłe życie.

Thomas Gordon w książce "Wychowanie bez porażek" przedstawia rodzicom i nauczycielom klucze wychowawcze, które doprowadzą do harmonijnego rozwoju i pomogą uniknąć  rozczarowań i błędów. Podstawą programu jest odpowiednia komunikacja, która pozwala w łatwy sposób rozwiązywać konflikty, kształtuje samodzielność i wspiera w podejmowaniu decyzji i wyborów. Wychowanie według Gordona oznacza zrozumienie panujących stosunków interpersonalnych między wychowawcą a wychowankiem. Jego metoda będzie skuteczna, jeśli dorośli zrozumieją pewne istotne w procesie wychowawczym założenia:

  • każdy wychowanek powinien być traktowany jako istota ludzka-człowiek czyli partner w komunikacji. Nie jak ktoś szczególny i wyjątkowy. Błąd ten jest często popełniany przez rodziców, którzy w swoim dziecku widzą kogoś nadzwyczajnego. Dorośli wchodzą w rolę czyniąc swoją komunikację z dzieckiem sztuczną, zamkniętą i ograniczoną, a często również niestety jednostronną.
  • wszelkie zachowanie dzieci jest kształtowane podczas kontaktów z rodzicami i wychowawcami z uwzględnieniem wszystkiego, co zawiera się w relacji rodzic - dziecko, wychowawca-uczeń,
  • dorośli opanują podstawowe zasady komunikacji międzyludzkiej.

Dlatego nie można mówić o skutecznej komunikacji w odniesieniu do samego dziecka. Nasi nauczyciele poprzez samodoskonalenie i udział w warsztatach komunikacyjnych uczą się wyrażać siebie w komunikacji, aby następnie współistnieć w komunikacji z uczniami i pokazywać im dobre wzorce komunikacyjne.

 

Dobra lokata: BIG BANK czyli jakie korzyści czerpiemy z metody Gordona.

Nauczyciele okazują dziecku akceptację i szacunek przez:

  • respektowanie jego uczuć i potrzeb,
  • akceptację trudności i ograniczeń dziecka,
  • unikanie ocen moralnych i diagnoz,
  • dostrzeganie starań i mocnych stron dziecka,
  • obdarzanie zaufaniem, wspieranie samodzielności dziecka,
  • nie używanie siły i przemocy jako kary,
  • poświęcenie dziecku czasu i uwagi.

Nauczyciele i wychowawcy stawiają dziecku granice, normy, wymagania przez:

  • pokazywanie dziecku praw rządzących światem fizycznym i społecznym,
  • wspólne wyznaczane celów,
  • pozwalanie na poniesienie konsekwencji własnych zachowań dziecka,
  • egzekwowanie wymagań.